A predominant expectation for the coming Messiah in first century Judea was that of a military leader who would raise up an army, overthrow the regional Roman occupiers, and rule Israel from Jerusalem in a rebirthed continuation of the Davidic dynasty. The gospels and early Acts indicate that Jesus’ own disciples followed him with the expectation that the time for this sort of revolution was at hand.
Some of their presumptions about how the Kingdom would come proved misguided. Yet, I would claim, conceptions of the Kingdom of God among Christians today are equally misguided.
The main thing first century Jews understood, which we tend to get wrong, is that the Kingdom of God is an actual kingdom and Messiah is an actual king. Second Samuel 7, Psalms 2 & 110, and countless other passages from Tanakh are relevant, but for me the real clincher is Daniel 2 & 7. There, the eternal “kingdom” belongs to the same taxonomic order of things as the “kingdoms” of this world which it overcomes.
To be sure, the Son of Man’s kingdom is a very different kingdom from those other kingdoms, but a kingdom nevertheless it is. Indeed, we can make the meaningful contrast, “His kingdom is different from those kingdoms,” precisely because both entities, both polities, share enough of a common “kingdom essence” that we classify them both by the same categorical term — “Kingdom” — even though as individual kingdoms they operate very differently from each other.
The main thing first century Jews misunderstood was the chronological, moral, and spiritual priority of getting the Kingdom’s own citizens straightened out before conquering the bad guys out there. Isaiah 53, Jer 31, and Ezek 36 are key texts, backed up by the entire storyline of the repeated failures of God’s own covenant people, to see that you can’t secure the hope of the Messianic kingdom simply by killing off Romans. You have to circumcise the serpentine heart that has infested all the children of Adam, lest internal corruption continue to overthrow both personal and corporate shalom from the inside out. This King’s ultimate victory was on the battlefield of Gethsemane, where He sacrificially and vicariously conquered sin, guilt, and shame as our deadliest enemies.
Misconceptions of the Kingdom of God today tend to go in one of two directions:
- An overly spiritualized “church kingdom” in which Jesus’ work as Savior from sin is appreciated, but Caesar’s decrees continue to rule and guide church members’ lives.
- Overly immanentized “national kingdoms” in which “Christian countries” are erroneously viewed as fulfillment of the petition in the Lord’s prayer that “your kingdom come on earth.” Every kingdom other than Jesus’ own kingdom is a rival to it.
Blog posts shouldn’t get super long, but lest I end on a negative critique let me paint a positive picture closer to how Jesus’ Kingdom actually works in the present age.
I asked Google which country presently has the greatest diaspora and it said India, so OK let’s go with that. There are probably some folks from Indian in almost every country of the world. Now imagine that you leave the Indian diaspora in place, but cut out the physical nation of India itself from the south Asian subcontinent and raise it up to heaven, with parliament, PM, cabinet, Supreme Court, and President all included. Don’t worry my dear Indian friends, physical India will descend back to earth in the future, but for now its land and government are in heavenly exile away from earth. Also, let’s encourage the Indians scattered abroad to invite people from all other nations to become Indians, and deputize them to grant Indian citizenship to those who pledge their first, primary, sole, ultimate allegiance to the Indian state even though they don’t physically live there just yet. So now you are going to start having ethnic Brazilians who physically live in Brazil but who are Indian citizens loyal to the Indian state and its government which presently reigns from heaven but which will come back to lead a global kingdom on earth.
Jesus’ kingdom is much like the above hypothetical India. His kingdom doesn’t presently claim any piece of land, but it did in the past and will in the future. His kingdom consists of an international diaspora. The loyalty of His citizens to His kingdom will inevitably cause clashes with the kingdoms of this world. Jesus doesn’t merely rule the heart while Caesar rules the city. King Jesus places demands on His citizenry which Caesar will not like, and the political loyalty of Kingdom citizens is to King Jesus alone, not to Caesar, Trump, Erdoğan, Khomeini, or Constantine.
Books could be written. I highly recommend Preston Sprinkle’s Exiles as introduction to Biblical political theology, but there remain many implications to be worked out for life amid the beastly kingdoms of this world.
For now, suffice a main point or two summarization: Jesus’ disciples weren’t wrong to think that He was inaugurating a political revolution. They were mostly just wrong about the manner of its coming. The church proclaims the King publicly to all nations, but never wields the King’s sword; that belongs to Christ alone at His appearing.
ChatGPT’s dynamic equivalent paraphrase in Turkish.
ChatGPT – Dinamik Eşdeğer Parafraz (Türkçe)
Mesih’in Siyasi Devrimi
Birinci yüzyılda Yahudilerin Mesih beklentisi açıkça siyasi bir beklentiydi.
İnsanlar Roma’nın yıkılmasını istiyordu. İsrail’in yeniden yükselmesini istiyordu. Davut’un tahtına oturacak bir Kral bekliyorlardı. Başka bir deyişle: gerçek, somut bir devrim bekliyorlardı.
Ve bu beklenti tamamen yanlış değildi.
Sorun şuydu: zamanı ve yöntemi yanlış anlamışlardı.
İsa geldiğinde, birçok kişi O’nun bu devrimi başlatacağını düşündü. Ama İsa onların beklediği gibi davranmadı. Roma’ya karşı kılıç çekmedi. Asker toplamadı. Siyasi bir hareket başlatmadı.
Bunun yerine ne yaptı?
- Hastaları iyileştirdi
- Günahları bağışladı
- Tanrı’nın Krallığı’nı ilan etti
- Ve sonunda çarmıha gitti
Bu yüzden birçok kişi hayal kırıklığına uğradı.
Ama burada kritik nokta şu:
İsa siyasi devrim fikrini reddetmedi.
Onu yeniden tanımladı.
Bugün Hristiyanlar genelde iki uçtan birine kayıyor:
Bir taraf diyor ki:
“İsa’nın Krallığı tamamen ruhsaldır. Bu dünya ile pek ilgisi yoktur.”
Diğer taraf diyor ki:
“Hayır, Krallık şu anda dünyayı ele geçirmeli. Politik güç kazanmalıyız.”
Bence ikisi de asıl noktayı kaçırıyor.
Gerçek şu:
İsa gerçekten bir Kraldır.
Ve O’nun Krallığı gerçekten dünyayı kapsar.
Ama şu anda bu Krallık:
- Kılıçla ilerlemez
- Zorla kurulmaz
- Politik güçle yayılmaz
İsa’nın Krallığı şu anda tanıklıkla ilerler.
Elçilerin İşleri’ne bak:
Havariler ne yaptı?
- Sokaklarda vaaz ettiler
- Yetkililere meydan okudular
- “İsa Rab’dir” dediler
Bu, Roma’ya karşı doğrudan bir meydan okumaydı.
Ama ne yapmadılar?
- Ordu kurmadılar
- İsyan başlatmadılar
- Politik iktidarı ele geçirmeye çalışmadılar
Yine de öldürüldüler.
Neden?
Çünkü söyledikleri şey tehlikeliydi.
“İsa Rab’dir” demek,
“Sezar Rab değildir” demekti.
Bu yüzden Hristiyanlık başından beri:
- Siyasidir
- Ama kılıçla değil
- Güçle değil
- Tanıklıkla
Bu bir devrimdir—
ama çarmıh şeklinde bir devrimdir.
Ama hikâye burada bitmiyor.
İsa sadece çarmıha gerilmiş bir Kral değil.
Aynı zamanda geri dönecek olan Kraldır.
Ve döndüğünde:
- Ulusları yargılayacak
- Gerçek anlamda hüküm sürecek
- İsyanı ortadan kaldıracak
Yani baştaki beklenti tamamen yanlış değildi.
Sadece erken ve yanlış anlaşılmıştı.
Şu anda bizim rolümüz nedir?
- Krallığı ilan etmek
- Mesih’e sadık kalmak
- Gerekirse acı çekmek
- Tanıklık etmek
Ama kılıç kullanmamak.
Kral geldiğinde,
yargıyı O yapacak.
Bu yüzden:
“Hristiyan ülke” kurmaya çalışmak da
“gizli kalıp sessiz yaşamak” da
ikisi de eksik kalır.
Doğru yol şudur:
Açıkça, cesurca, herkese İsa’nın Kral olduğunu ilan etmek.
Roma’da olsun,
İstanbul’da olsun,
Tahran’da olsun,
Mekke’de olsun.
Bu kolay değil.
Ama bu, ilk Hristiyanların yaptığı şeydi.
Sonuç olarak:
Mesih’in devrimi gerçektir.
Ama şu anda kılıçla değil—
tanıklıkla, sadakatle ve çarmıh yoluyla ilerliyor.
hasteningthecomingofthedayofGod 
Leave a comment