This post intends to be the first in a series:
- What are “apostles”?
- What are “church-founding apostles”?
- Why we still need church-founding apostles.
- How to get more apostles.
- Why begging is essential in order to get more apostles.
In Koine Greek an “apostle” is a “sent one,” the same idea as expressed in the Latin word “missionarius.” In particular, the sender sends out an “apostle” to fulfill a specific task, authorizing and equipping them however necessary to do so.
Perhaps the point that most needs to be made in pursuit of a proper Biblical missiology, i.e. “apostellology,” is that there is a range of uses of “apostle” in the New Testament from specific and restricted to much more general. “The Twelve Apostles of the Lamb” are a unique group of men who Jesus selected from those who followed Him during His last sojourn on earth (Revelation 21:14). At the other extreme, the “apostles” in Phil. 2:25 and 2 Cor. 8:23 appear to be messengers sent to transport information and/or resources from one church or region to another.
Sam Storms therefore presents a taxonomy of four levels of apostleship: (1) Jesus, (2) The Twelve, (3) Paul and others, (4) messengers and church representatives. Payne (pg. 51) uses a similar fourfold categorization while also citing sources that have distinguished between two and eight different types of “apostles” in the New Testament. For our present purposes it suffices to direct the reader’s diligent attention to the fact that “apostle” in the New Testament is not automatically equal to “one of the Twelve Apostles (plus Paul).”
Let’s clear up some more misunderstandings that surround the term “apostle.” In particular, this present blog series seeks to discuss the need for apostles today, so we need to brush away a few concerns that immediate scare people about the notion of modern day apostles.
- Being an “apostle” does not, in itself, make one an author of new Scriptures. This is clear from the above discussion on levels of apostles: e.g. the “messengers [Gr. apostolos] of the churches” carried someone else’s message, they didn’t invent their own. But even when we focus on The Twelve we see that Andrew, Philip, Bartholomew, Thomas, Thaddaeus, Simon the Zealot, and Matthias are not associated with writing, or providing supervising oversight, to any books of the Bible.
- Good things tend to get abused. The fact that the term “apostle” has been abused from NT times until today shouldn’t push us to shy away from proper use of the term and manifestations of it:
- Already in the NT there were “false apostles” (2 Cor 11:13; Rev 2:2). So discernment has always been necessary.
- Eastern Orthodox, Roman Catholic, and Anglican churches claim varying lines of apostolic succession. I don’t believe that a chain of laying-on-of-hands guarantees Spirit-endowed apostleship is observed, but we need not insist apostleship ended 1900 years ago in order to guard against that error.
- In the last generation “apostleship” has seen a resurgence among Pentecostals. You can now find the “apostle” used as a title of the main guy in a church where “pastor” would have been the norm in the past. There are also movements such as the “New Apostolic Reformation” (NAR). Without going into details at present, I’m skeptical. But again, it doesn’t help to throw babies out with bathwater. Maybe a bunch of guys are using the term “apostle” to inflate their ego, their reputation, and/or their bank account. That doesn’t affect the exegetical case (see remainder of this series!) that we still need apostles today.
In sum then, the NT uses the term “apostle” to describe someone whom has been sent to fulfill a particular task. If the idea that people (like “missionaries”!) still need to be “sent” to do certain things (Romans 10:15), then we should be able to have a rational discussion about what the Bible might have to say about “modern day apostles” free from any paroxyms.
Resource:
J. D. Payne, Apostolic Imagination: Recovering a Biblical Vision for the Church’s Mission Today (Grand Rapids, MI: Baker Academic: A Division of Baker Publishing Group, 2022).
Zachary Harris, “All Are Not Apotles, Are They?” appendix in Come, Lord Jesus.
ChatGPT’s dynamic equivalent paraphrase in Turkish.
ChatGPT – Dinamik Eşdeğer Parafraz (Türkçe)
Elçiler Nedir?
Bu yazı, şu serinin ilk yazısı:
- Elçiler nedir?
- Kilise kuran elçiler nedir?
- Neden bugün hâlâ kilise kuran elçilere ihtiyacımız var?
- Nasıl daha fazla elçi yetişir?
- Neden bunun için dua etmek (hatta yalvarmak) şarttır?
Koine Yunancasında “elçi” (apostolos) demek, basitçe “gönderilmiş kişi” demektir. Latince missionarius kelimesi de aynı fikri ifade eder.
Yani birisi, belirli bir görevi yerine getirmesi için birini gönderir—ve onu bu işi yapabilmesi için yetkilendirir ve donatır.
Kutsal Kitap’a uygun bir misyon anlayışı (yani “aposteloloji”) geliştirmek istiyorsak, şunu net görmemiz gerekir:
Yeni Ahit’te “elçi” kelimesi tek bir anlamda kullanılmaz.
Dar bir anlamdan daha geniş bir anlama kadar uzanan bir kullanım yelpazesi vardır.
Bir uçta:
“Kuzu’nun On İki Elçisi” var.
Bunlar, İsa’nın yeryüzündeki son döneminde O’nu izleyenler arasından özel olarak seçtiği benzersiz bir gruptur (Vahiy 21:14).
Diğer uçta ise:
Filipililer 2:25 ve 2. Korintliler 8:23’te gördüğümüz gibi,
“elçi” kelimesi bir kiliseden diğerine mesaj veya yardım taşıyan kişiler için de kullanılır.
Bu yüzden Sam Storms, elçiliği dört kategoriye ayırır:
- İsa
- On İki
- Pavlus ve diğerleri
- Haberciler ve kilise temsilcileri
Payne de benzer bir sınıflandırma yapar; hatta bazı kaynaklar Yeni Ahit’te iki ile sekiz arasında farklı “elçi” türünden söz eder.
Ama bizim için şu nokta yeterli:
Yeni Ahit’te “elçi” demek otomatik olarak “On İki (artı Pavlus)” demek değildir.
Şimdi “elçi” kelimesiyle ilgili bazı yanlış anlamaları temizleyelim.
Özellikle bu yazı dizisinde bugün elçilere hâlâ ihtiyaç olup olmadığını konuşacağımız için, insanların bu konudan neden hemen rahatsız olduğunu anlamamız ve bazı korkuları gidermemiz gerekiyor.
Birincisi:
“Elçi” olmak, yeni Kutsal Kitap yazmak demek değildir.
Zaten yukarıda gördük:
“Kiliselerin elçileri” başkalarının mesajını taşıyordu—kendi mesajlarını üretmiyorlardı.
Ayrıca On İki’ye baktığımızda bile, Andreas, Filipus, Bartalmay, Tomas, Taddeus, Gayretli Simun ve Matyas’ın Kutsal Kitap kitaplarının yazımıyla veya gözetimiyle ilişkilendirilmediğini görüyoruz.
İkincisi:
İyi şeyler kötüye kullanılabilir.
“Elçi” kavramı da tarih boyunca kötüye kullanılmıştır.
Ama bu, doğru olanı bırakmamız gerektiği anlamına gelmez.
Zaten Yeni Ahit’te bile:
- “sahte elçiler” vardı (2. Korintliler 11:13; Vahiy 2:2)
Yani ayırt etme baştan beri gerekliydi.
Üçüncüsü:
Bazı kiliseler “elçisel ardıllık” öğretisini savunur
(Doğu Ortodoks, Katolik, Anglikan).
Ben, sadece ellerin konulmasıyla kesintisiz bir zincirin
gerçek, Ruh’la donatılmış elçiliği garanti ettiğini düşünmüyorum.
Ama bu hataya düşmemek için de
“elçilik 1900 yıl önce tamamen bitti” demek zorunda değiliz.
Dördüncüsü:
Son yıllarda özellikle Pentekostal çevrelerde “elçilik” yeniden gündeme geldi.
Bugün bazı kiliselerde:
- Eskiden “pastör” denilen kişiye artık “elçi” deniyor
- “Yeni Elçisel Reform” (NAR) gibi hareketler var
Açık konuşayım: bu konuda şüpheliyim.
Ama yine de şunu söylemek lazım:
Bazı insanların bu kavramı kötüye kullanması—
egolarını şişirmek, itibar kazanmak veya para elde etmek için kullanması—
Kutsal Kitap’tan çıkan şu sonucu değiştirmez:
bugün hâlâ elçilere ihtiyacımız olabilir.
(Bu serinin devamında bunu daha ayrıntılı savunacağım.)
Özetle:
Yeni Ahit’te “elçi”,
belirli bir görevi yerine getirmek için gönderilmiş kişi demektir.
Eğer bugün hâlâ insanlar (yani “misyonerler”!)
belirli görevler için gönderilmek zorundaysa (Romalılar 10:15),
o zaman “günümüzde elçiler” konusunu
panik yapmadan, tepki vermeden,
aklı başında bir şekilde tartışabilmeliyiz.
hasteningthecomingofthedayofGod 
Leave a comment