Zach’s Blog

What are “church-founding apostles”?

, , , ,

This post intends to be the second in a series:

  1. What are “apostles”?
  2. What are “church-founding apostles”?
  3. Why we still need church-founding apostles.
  4. How to get more apostles.
  5. Why begging is essential in order to get more apostles.

We previously saw that there are about as many senses of the Greek word “apostle” as there are for the English phrase “sent one.” The type of apostles we are concerned with in this series are those who are sent, authorized, and equipped to lay the foundations of churches.

Jesus appointed/designated/named Twelve of his disciples as apostles “they might be with him and he might send them out to preach and have authority to cast out demons” (Mk 3:14–15). The synopic commissioning-of-the-Twelve passages (Matt 10:1–16, Mk 6:7-13, Lk 9:1-6) share these common elements: the apostles would preach publicly (Gr. “kerusso”) and demonstrate the authority of this message through miraculous signs such as exorcism and divine healing.

Paul expresses the heart and laser-focused aim of a church-founding apostle when he says (Rom 15:20–21):

I make it my ambition to preach the gospel, not where Christ has already been named, lest I build on someone else’s foundation, but as it is written,

     “Those who have never been told of him will see, 
       and those who have never heard will understand.”

He likewise expresses the endowment of spiritual power on a genuine church-founding apostle to accomplish this task which would be impossible by human strength and strategy alone (2 Co 12:12):

The signs of a true apostle were performed among you with utmost patience, with signs and wonders and mighty works.

John Piper has emphasized the need for “Paul-type missionaries” who pioneer the establishment of churches where none yet exits. I whole-heartedly agree with the focus and content of his point, but I also think we need not, indeed should not, shy away from thinking of this role within the Biblical language of “apostleship.” As noted in the previous post, “missionary” (Latin) and “apostle” (Greek) are just equivalent ways of expressing “sent one” in their respective languages. The problem is that when our Bibles speak about “apostles” and our missional language speaks about “missionaries” we begin to instinctively think of these as two separate and distinct things. The Bible has no “missiology” apart from “apostle-ology.”

So yes, Dr. Piper, “Paul-type apostles” are different from “Timothy-type apostles” and also from “Apollos-type apostles.” The latter two support existing churches. Paul-type apostles, in contrast, establish the foundations of churches in “regions beyond” (2 Cor 10:16) the current reach of existing churches. In the next post we turn to the need of the hour for these church-founding apostles in the present day.

ChatGPT’s dynamic equivalent paraphrase in Turkish.

ChatGPT – Dinamik Eşdeğer Parafraz (Türkçe)

Kilise Kuran Elçiler Nedir?

Bu yazı, şu serinin ikinci yazısı:

  • Elçiler nedir?
  • Kilise kuran elçiler nedir?
  • Neden bugün hâlâ kilise kuran elçilere ihtiyacımız var?
  • Nasıl daha fazla elçi yetişir?
  • Neden bunun için dua etmek (hatta yalvarmak) şarttır?

Önceki yazıda gördük ki, Yunanca “elçi” (apostolos) kelimesinin anlamı, Türkçedeki “gönderilmiş kişi” ifadesi kadar geniştir.

Bu yazı dizisinde odaklandığımız elçi türü ise şudur:

Kiliselerin temellerini atmak için gönderilen, yetkilendirilen ve donatılan kişiler.

İsa, öğrencilerinden on iki kişiyi özel olarak seçip elçi olarak atadı. Amaç şuydu:

  • O’nunla birlikte olsunlar
  • Vaaz etmek üzere gönderilsinler
  • Cinleri kovma yetkisine sahip olsunlar

(Markos 3:14–15)

İncil’de On İki’nin görevlendirildiği bölümlere baktığımızda (Matta 10, Markos 6, Luka 9), ortak bazı noktalar görüyoruz:

  • Elçiler açıkça ve herkese vaaz ederler (kerusso)
  • Bu mesajın yetkisini,
    • cin çıkarma
    • ilahi şifa gibi doğaüstü belirtilerle gösterirler

Pavlus, kilise kuran bir elçinin yüreğini ve odak noktasını çok net ifade eder (Romalılar 15:20–21):

Mesih’in adı henüz anılmamış yerlerde Müjde’yi duyurmayı amaç edindim;
başkasının attığı temel üzerine bina kurmak istemedim.

Çünkü yazıldığı gibi:

“Kendisine hiç anlatılmamış olanlar görecek,
Hiç duymamış olanlar anlayacak.”

Aynı şekilde Pavlus, böyle bir görevin insan gücüyle değil,
Tanrı’nın verdiği ruhsal güçle yapılabileceğini de söyler (2. Korintliler 12:12):

Gerçek bir elçinin belirtileri aranızda sabırla gösterildi:
belirtiler, harikalar ve güçlü işler.

John Piper, henüz hiç kilise olmayan yerlerde kilise kuran
“Pavlus tipi misyonerlere” olan ihtiyacı vurgulamıştır.

Ben de bu vurguya tamamen katılıyorum.

Ama şunu da eklemek isterim:

Bu rolü “misyonerlik” diliyle ifade etmekle yetinmemeli,
Kutsal Kitap’ın kullandığı “elçilik” diliyle düşünmekten de çekinmemeliyiz.

Çünkü:

  • “misyoner” (Latince)
  • “elçi” (Yunanca)

aynı şeyi ifade eder:
gönderilmiş kişi

Ama bugün bir sorun var:

Kutsal Kitap “elçi” derken,
biz “misyoner” diyoruz—
ve farkında olmadan bunları iki ayrı şey gibi düşünmeye başlıyoruz.

Oysa Kutsal Kitap’ta,
“elçilik”ten ayrı bir “misyon anlayışı” yoktur.

Bu yüzden evet:

  • “Pavlus tipi elçiler”
  • “Timoteos tipi elçiler”
  • “Apollos tipi elçiler”

birbirinden farklıdır.

Ama aralarındaki fark şudur:

  • Timoteos ve Apollos gibi kişiler mevcut kiliseleri destekler
  • Pavlus gibi elçiler ise
    henüz kilisenin ulaşmadığı yerlerde kilisenin temelini atar

(2. Korintliler 10:16)

Bir sonraki yazıda, bugün neden bu tür kilise kuran elçilere acil şekilde ihtiyaç duyduğumuzu ele alacağız.

Leave a comment