This post intends to be the fourth in a series:
- What are “apostles”?
- What are “church-founding apostles”?
- Why we still need church-founding apostles.
- How to get more apostles.
- Why begging is essential in order to get more apostles.
Let’s say you buy into the thesis presented thus far that we still (desperately) need church-founding apostles. But you look around and see zero, or at most very few, people equipped by God to establish the foundation of new churches in new territory by preaching the gospel of the Kingdom publicly and demonstrating the authority of this message through miraculous public signs such as exorcism and divine healing. You desire to see such apostles. You believe we need them. But you can’t find any. What should you do?
Beg. That is the short answer. In a word: beg.
My primary text is Matthew 9:37-38:
Then saith [Jesus] unto his disciples,—
The harvest indeed is great,
But the labourers few;
Beg ye therefore of the Lord of the harvest,—
That he would thrust forth labourers into his harvest(The Emphasized Bible).
The EMPH Bible does an excellent literal rendering of this passage. Many translations say, “Pray to the Lord of the harvest,” but the Greek word in verse 38 (“deomai”) does not simply mean “pray,” it means “beg.” Granted, if the Lord is the One whom you are begging, then that is a form of prayer. So translations that say “pray earnestly” are defensible. But the word “deomai” itself means to beg or beseech, i.e. to ask for something urgently and fervently.
The rest of the verse sustains the sense of urgency. You are to beg the Lord of the harvest to “thrust” (Gr. “ekballo”) laborers into His harvest. “Ekballo” is the same term the gospels use to describe Jesus (forcefully) “driving” demons out of people. “Beg the Lord of the harvest to thrust out workers” is a perfect translation of the Greek text here.
Jesus spent a full night in prayer immediately prior to choosing His Twelve Apostles (Luke 6:12-13). This seems to confirm that from the inception of the New Testament role of church-founding apostles, begging precedes apostolic appointment.
Saul and Barnabas’ commission to serve in church-founding apostolic ministry came while the church in Antioch (including its leaders!) was “worshiping the Lord and fasting” (Acts 13:1-3). (Note well: Scripture designates both Barnabas and Saul as apostles — Acts 14:14.) Fasting is one expression of the strong fervency which “begging” calls for. We aren’t told the precise content of any prayers that may have been vocalized during this worship-and-fasting gathering, but the text runs very smoothly from: believers who are fasting, to the Holy Spirit’s word, to the “releasing” (Gr. “apoluo”) of the apostles for their apostolic ministry. One gets the impression that an apostolic commissioning did not take the church of Antioch by surprise. Combine that with Jesus’ instruction in Mt 9:38, and it certainly seems likely that the Christians in Antioch were consciously begging the Lord of the harvest to thrust out workers into the harvest field.
At very least, whether Antioch had a deliberately intended plan for birthing apostles or not, we at least see substantiation of the pattern that apostolic appointment is preceded by God’s people coming before Him with the disposition of beggars.
Let’s presume then, that the case has been established that begging is a necessary prerequisite for the raising up of church-founding apostles. Is it sufficient, though? Without begging, you cannot rightly expect apostles. With begging, can you then confidently expect apostles? Well, as noted, “begging” directed toward God is a special (urgent!) form of prayer, and Scripture points us to numerous reasons that answer to prayer can be hindered, so any or all such hindrances could apply here.
But on the postitive side, the texts cited above indicate an optimism to me that where there is alignment with Christ’s own heart and priorities such that a community of His followers are moved with sincerity to beg for church-founding apostles to be thrust out, when done with a cost-counting understanding and assessment of the implications of what they are asking for, the Lord of the harvest Himself seems eager to oblige.
ChatGPT’s dynamic equivalent paraphrase in Turkish.
ChatGPT – Dinamik Eşdeğer Parafraz (Türkçe)
Daha Fazla Elçi Nasıl Yetişir?
Bu yazı, şu serinin dördüncü yazısı:
- Elçiler nedir?
- Kilise kuran elçiler nedir?
- Neden bugün hâlâ kilise kuran elçilere ihtiyacımız var?
- Nasıl daha fazla elçi yetişir?
- Neden bunun için dua etmek (hatta yalvarmak) şarttır?
Diyelim ki şimdiye kadar sunulan görüşe katıldın:
Bugün hâlâ (ve acilen) kilise kuran elçilere ihtiyacımız var.
Ama etrafına bakıyorsun ve şunu görüyorsun:
- Ya hiç yok
- Ya da çok az sayıda insan var
Yani Tanrı tarafından donatılmış,
yeni bölgelerde yeni kiliselerin temellerini atabilecek,
Krallık Müjdesi’ni açıkça ilan eden
ve bu mesajın yetkisini cin çıkarma ve ilahi şifa gibi
doğaüstü belirtilerle gösteren kişiler…
Bunları görmek istiyorsun.
Gerekli olduğuna inanıyorsun.
Ama ortada yok.
Ne yapmalısın?
Yalvar.
Kısa cevap bu.
Tek kelimeyle: yalvar.
Ana metnimiz Matta 9:37–38:
O zaman İsa öğrencilerine, ‹‹Ürün bol, ama işçi az›› dedi,
‹‹Bu nedenle ürünün sahibi Rab’be yalvarın, hasadına işçileri zorla gönderir gibi sevk etsin.››(ChatGPT’nin değiştirilmiş versiyonu)
Bu çeviri ayetin anlamını çok iyi yansıtıyor.
Birçok çeviri “dua edin” der.
Ama 38. ayetteki Yunanca kelime (deomai)
sadece “dua etmek” demek değildir.
Bu kelime:
- yalvarmak
- ısrarla istemek
- içten ve acil şekilde talep etmek
anlamına gelir.
Elbette Tanrı’ya yalvarmak bir tür duadır.
Bu yüzden “içten dua edin” gibi çeviriler tamamen yanlış değildir.
Ama kelimenin kendisi aciliyet ve yoğunluk taşır.
Ayetin devamı da bu aciliyeti güçlendirir.
Tanrı’dan işçileri “göndermesini” değil,
“fırlatmasını / dışarı itmesini” istemeliyiz
(Yun. ekballo).
Bu kelime, İsa’nın cinleri insanlardan
zorla çıkarmasını anlatmak için kullanılan aynı kelimedir.
Yani ayetin anlamı şudur:
“Hasadın Rabbine yalvarın ki işçileri hasada doğru zorla göndersin.”
İsa, On İki Elçi’yi seçmeden önce
bir gece boyunca dua etti (Luka 6:12–13).
Bu da şunu gösteriyor:
Yeni Ahit’te kilise kuran elçilerin görevlendirilmesinin
başından itibaren
yalvarış, elçilikten önce gelir.
Saul ve Barnaba’nın görevlendirilmesi de
Antakya’daki kilise “Rab’be tapınırken ve oruç tutarken” gerçekleşti
(Elçilerin İşleri 13:1–3).
(Not: Kutsal Yazılar hem Barnaba’yı hem Saul’u “elçi” olarak adlandırır — Elç. 14:14.)
Oruç, “yalvarış”ın içerdiği aciliyetin bir ifadesidir.
Metin bize bu toplantıda edilen duaların tam içeriğini vermez.
Ama akış çok dikkat çekicidir:
- Oruç tutan ve Rab’be yönelen imanlılar
- Kutsal Ruh’un konuşması
- Elçilerin hizmet için “gönderilmesi” (apoluo)
Bu sanki şunu gösterir:
Antakya kilisesi için bu elçisel görevlendirme
hiç de sürpriz değildi.
Matta 9:38’i de düşünürsek,
büyük ihtimalle bu imanlılar
hasadın Rabbine işçiler göndermesi için
bilinçli bir şekilde yalvarıyorlardı.
En azından şunu kesin olarak söyleyebiliriz:
Antakya kilisesinin özel bir planı olup olmadığına bakmaksızın,
şu örüntüyü açıkça görüyoruz:
Elçisel görevlendirme, Tanrı’nın halkının O’nun önüne
yalvaran bir yürekle gelmesinden önce gerçekleşmez.
Şimdi şunu soralım:
Yalvarmanın gerekli olduğu anlaşıldı diyelim.
Peki yeterli mi?
Yalvarmadan elçi bekleyemezsin.
Peki yalvardığında elçi bekleyebilir misin?
Unutmamalıyız:
Yalvarış, Tanrı’ya yönelen yoğun bir dua biçimidir.
Ve Kutsal Kitap bize, duaların
çeşitli nedenlerle engellenebileceğini söyler.
Bu yüzden burada da engeller olabilir.
Ama olumlu tarafından bakarsak:
Yukarıdaki metinler bana şu konuda umut veriyor:
Eğer bir imanlı topluluğu,
- Mesih’in yüreğiyle hizalanmışsa
- O’nun önceliklerini paylaşıyorsa
- Gerçekten içtenlikle yalvarıyorsa
- Ve ne istediklerinin bedelini anlayarak istiyorsa
o zaman hasadın Rabbi
işçileri göndermeye isteksiz değildir.
Hatta tam tersine:
Buna hazır ve isteklidir.
hasteningthecomingofthedayofGod 
Leave a comment