This post intends to be the fifth/final installment in a series:

1. What are “apostles”?
2. What are “church-founding apostles”?
3. Why we still need church-founding apostles.
4. How to get more apostles.
5. Why begging is essential in order to get more apostles.

---

Thus far we have seen that one major category of “sent ones” in the New Testament are apostles sent by God to preach the gospel of the Kingdom in public, performing miraculous attestations such as demonic deliverance and supernatural healings, in order to establish the foundations of the church where it is not presently established. We have also seen that the way we get such apostles is by begging the Lord of the harvest for them.

Now, we could ask: why is begging a prerequisite to seeing Paul-and-Barnabas-like church-founding apostles? I don’t have a direct exegetical argument that any particular Bible passage says, “This is why begging is necessary,” but I do have a theory which resonates with the overall Biblical picture.

In short: God wants the broader Christian population to “buy in” to apostolic ministry, along with all the disruption it brings. It is not desirable that apostles should be stoned and left for dead by the professing believers before they have chance to be stoned and left for dead by open unbelievers. Only a few people will actively do apostolic ministry, but all the members of Christ’s body should be in support of what the genuine apostles are doing.

Apostles represent the church as a whole. In Eph 6:20 Paul calls himself and “ambassador” of the gospel, and the ambassadorial reference in 2 Cor 5:20, though possibly more inclusive, probably puts at least some emphasis on those serving in apostolic ministry (see “we” vs “you” in 20b). First Cor 4:9 specifically says that God has put apostles on exhibit as a “spectacle to the world.” Indeed, a literal rendering of the Greek is that apostles are a “theater to the cosmos.” Turkish Bibles render “apostolos” as “elçi,” meaning ambassador or envoy.

“All are not apostles are they?” (1 Cor 12:29). Obviously, no, not all are apostles. Not all Kenyans can or should claim to diplomatically represent Kenya to Paraguay, but the Kenyan ambassador to Paraguay does.

Likewise, not everyone should preach on the streets. But when a genuine apostle preaches on the streets, the ordinary, lay believers should stand with him! The ordinary believers should tell their friends, “Hey, come listen to this street preacher.” When an apostle is put on trial, the ordinary believers should show up as his support team. When the authorities ask whether this apostolic servant is speaking and acting on his own there should be other followers of Jesus who say, “He is speaking on behalf of our King and all of us who belong to His kingdom.”

Apostles are disruptive. That is because they represent a King who is disrupting this Babylonian world system with His eternally peaceful, but presently disruptive kingdom (Dan 2 & 7). If Christianity is no longer “turning the whole world upside down” (Acts 17:6) part of the reason is the lack of apostles. Apostles are good at shaking up the status quo. If an apostle is out preaching in the central city square of a Muslim city, and the church members hate him for “bringing trouble upon us,” then the world gets a mixed message. However, if an apostle is out preaching in the central city square of a Muslim city as a result of the local believers begging and pleading with the Lord for precisely this very thing — to raise up Spirit-empowered preachers to openly declare and demonstrate the good news of the Kingdom, then the message coming from the ambassador and the rest of the kingdom citizens will be consistent.

At the end of their apostolic journey, Paul and Barnabas returned to Antioch to report on all the Lord had done (Acts 14:26-28). There is no indication that they were grilled with disapproving questions such as, “Why did you get yourselves kicked out of and stoned in so many places?” Presumably, the Antiochene Church understood the apostolic precedent (e.g. Mt 10): being driving out of towns and having people try to kill you is expected as a normal part of apostolic work. Hence the Christians of Antioch did not grumble over the massive disruptions the apostles caused. Rather, they rejoiced that God had “opened a door of faith to the Gentiles” (Acts 14:27). May we learn from their example.

---

ChatGPT’s dynamic equivalent paraphrase in Turkish.

ChatGPT – Dinamik Eşdeğer Parafraz (Türkçe)

---

Daha Fazla Elçi İçin Neden Yalvarmak Şarttır?

Bu yazı bir serinin beşinci bölümü olmayı amaçlıyor:

• “Elçiler” nedir?
• “Kilise kurucu elçiler” nedir?
• Neden bugün hâlâ kilise kurucu elçilere ihtiyacımız var?
• Daha fazla elçi nasıl elde edilir?
• Daha fazla elçi için neden yalvarmak gereklidir?

Şimdiye kadar gördük ki, Yeni Antlaşma’da “gönderilmişler”in önemli bir kategorisi, Tanrı tarafından Krallığın müjdesini açıkça ilan etmek üzere gönderilen elçilerdir. Bu elçiler, cin kovma ve doğaüstü şifalar gibi mucizevi belirtilerle hizmet eder ve henüz kilisenin kurulmadığı yerlerde onun temelini atarlar. Ayrıca gördük ki, böyle elçilerin çoğalmasının yolu hasadın Rabbi’ne yalvarmaktır.

Şimdi şu soruyu sorabiliriz: Neden Pavlus ve Barnaba gibi kilise kurucu elçileri görmek için yalvarmak gereklidir?

Kutsal Kitap’tan doğrudan “işte bu yüzden yalvarmak gerekir” diyen bir ayet sunamıyorum. Ama Kutsal Kitap’ın genel resmine uyan bir düşüncem var.

Kısaca şöyle: Tanrı, tüm imanlı topluluğun elçilik hizmetine “gönülden katılmasını” ister—bu hizmetin getirdiği sarsıntılarla birlikte. Elçilerin, açık iman etmeyenler tarafından taşlanmadan önce, iman ettiğini söyleyenler tarafından taşlanması doğru değildir. Elçilik hizmetini aktif olarak yürüten kişi sayısı az olabilir, ama Mesih’in bedeninin tüm üyeleri gerçek elçilerin yaptıklarını desteklemelidir.

Elçiler aslında tüm kiliseyi temsil eder. Efesliler 6:20’de Pavlus kendisini müjdenin bir “elçisi” (yani temsilcisi) olarak tanımlar. 2. Korintliler 5:20’deki “elçilik” ifadesi daha geniş olabilir, ama en azından kısmen elçilik hizmeti yapanlara işaret eder. 1. Korintliler 4:9 ise Tanrı’nın elçileri dünyaya bir “seyirlik” olarak sunduğunu söyler. Hatta Yunanca’ya daha kelimesi kelimesine bakarsak, elçiler adeta “kâinat için bir tiyatro” gibidir.

Türkçe Kutsal Kitap’ta “apostolos” kelimesi genellikle “elçi” olarak çevrilir—yani temsilci, gönderilmiş kişi.

“Herkes elçi midir?” (1. Korintliler 12:29). Elbette hayır. Nasıl ki her Kenyalı Paraguay’a ülkesini temsil etmeye gitmez ama Kenyalı bir büyükelçi bunu yapar, aynı şekilde herkes elçi değildir.

Aynı şekilde herkes sokakta vaaz etmek zorunda değildir. Ama gerçek bir elçi sokakta vaaz ediyorsa, sıradan imanlılar onun yanında durmalıdır! Arkadaşlarına, “Gel, şu vaizi dinle” demelidirler. Bir elçi yargılanıyorsa, imanlılar onun destekçisi olarak orada bulunmalıdır. Yetkililer, bu elçi kendi başına mı konuşuyor diye sorduklarında, diğer imanlılar şöyle diyebilmelidir:

“O bizim Kralımız adına ve O’nun krallığına ait olan bizler adına konuşuyor.”

Elçiler sarsıcıdır. Çünkü onlar, bu Babil düzenini altüst eden bir Kralı temsil ederler. Bu Kral’ın egemenliği sonsuz barış getirecek, ama şu an için sarsıcıdır (Daniel 2 ve 7). Eğer bugün Hristiyanlık artık “dünyayı altüst etmiyorsa” (Elçilerin İşleri 17:6), bunun bir nedeni elçilerin eksikliğidir. Elçiler mevcut düzeni sarsmakta ustadır.

Eğer bir elçi bir Müslüman şehrin merkezinde vaaz ederken kilise üyeleri “Bize sorun çıkarıyor” diye ondan nefret ederse, dünyaya karışık bir mesaj verilmiş olur. Ama eğer o elçi orada vaaz ediyorsa çünkü yerel imanlılar Rab’be yalvararak tam da bunu istemişlerse—yani Ruh’la güçlenmiş vaizlerin açıkça Krallığın müjdesini ilan etmesini ve göstermesini—o zaman elçi ile diğer imanlıların mesajı uyumlu olur.

Pavlus ve Barnaba hizmet yolculuklarının sonunda Antakya’ya dönüp Rab’bin yaptıklarını anlattılar (Elçilerin İşleri 14:26–28). Metinde, “Neden bu kadar yerde kovuldunuz ve taşlandınız?” gibi eleştirel sorular sorulduğuna dair hiçbir işaret yoktur. Büyük ihtimalle Antakya’daki imanlılar elçilik örneğini anlamışlardı (örneğin Matta 10): şehirlerden kovulmak ve öldürülmeye çalışılmak elçilik hizmetinin normal bir parçasıdır.

Bu yüzden Antakyalı imanlılar bu sarsıntılardan şikâyet etmediler. Aksine, Tanrı’nın “uluslara iman kapısını açtığını” görünce sevindiler (Elçilerin İşleri 14:27).

Biz de onların örneğinden öğrenelim.