I remember the first time, as I child, that I encountered the concept of “divorce” or dissolution of family. It was devastating. Up to that point, my sole experience was that families lived together and did things together, and my unrecognized assumption was that that is simply how things work. Always.

But that day I learned that that is not how things always work. Sometimes moms and dads stop living together. Sometimes they never see or talk to each other ever again. Sometimes kids live part of the time just with mom, and part of the time just with dad. Such painful circumstances were a new category of thought which had not even occurred to me as a possibility prior to that day.

Many children, young people, or middle-aged people also have a similar experience regarding the thing called “death.” The day that first pet, friend, or relative died, especially when you saw the cold, motionless, unresponsive body, you realized that there is such a thing as life ending. There is such a thing as “they are never coming back.” It never even occurred to you to imagine such a horrific reality.

I had a similar experience upon reaching Revelation 2-3 the first time I read through the Bible. Yes, people have always been bad an incurred God’s judgment. Israel even got send out of their homeland into Babylonian exile. Then Jesus comes and inaugurates the New Covenant. The churches of the epistles have problems, but with some repentance the problems can be overcome without too much devastation. So reading the Bible up through Jude I have hope that church history will not need to have the same degree of drama and trauma as Israel experienced through centuries of captivity.

But then it hits. “Remove your lampstand from its place.” “Reputation for being alive, but you are dead.” “Spit you out of my mouth.” Some of the exhortations in the seven letters are not simply a repeat of the warnings found in earlier epistles. The seven letters introduce new categories of thought. Lampstand removal and being vomited from the Lord’s mouth echo Torah’s covenantal threats to Israel regarding exile. As Jeremiah and Hosea speak of God divorcing Israel; the book of Revelation introduces us to the concept of God divorcing particular churches.

Revelation 2-3 should feel like a gut punch. It is introducing you to something new, something “near” which would “soon take place” (cf. Rev 1:1, 4) relative to John’s vision on Patmos (probably ~96AD). Even apostolically founded churches can be “de-Pentecostalized,” as I have come to phrase it. The corporate Presence of the Lord bestowed upon a local congregation, like flames of fire on a menorah, can be extinguished.

After Revelation 2-3 the line, “no church is perfect,” is no longer sufficient to describe the range of situations Christians must be aware of. Passing a class with a “D” grade may be disappointing, but it is categorically different from a failing grade in which you are not able to move on to the next level of classes. Parents in one household who occasionally argue and get angry with each other are in a categorically different situation from parents who live in different houses and don’t talk to each other. Being tired, injured, and/or asleep is categorically different from being dead. And being an “impure” or “imperfect” church, wherein Jesus the High Priest nevertheless maintains your lampstand, is categorically different from being vomited out of His mouth into Babylonian exile.

---

ChatGPT’s Turkish translation

ChatGPT’nin Türkçe çevirisi

---

Tanrı Kiliseleri Boşar

Çocukken “boşanma” ya da ailenin dağılması kavramıyla ilk kez karşılaştığım zamanı hatırlıyorum. Sarsıcıydı. O zamana kadarki tek tecrübem, ailelerin birlikte yaşadığı ve birlikte bir şeyler yaptığıydı; farkında bile olmadığım varsayımım, işlerin basitçe böyle yürüdüğüydü. Her zaman.

Ama o gün, işlerin her zaman böyle yürümediğini öğrendim. Bazen anneler ve babalar artık birlikte yaşamazlar. Bazen bir daha asla birbirlerini görmez ya da birbirleriyle konuşmazlar. Bazen çocuklar zamanlarının bir kısmını sadece anneleriyle, diğer kısmını ise sadece babalarıyla geçirirler. Böyle acı verici durumlar benim için yepyeni bir düşünce kategorisiydi; o güne kadar böyle bir şeyin mümkün olabileceği aklımın ucundan bile geçmemişti.

Birçok çocuk, genç ya da orta yaşlı insan da “ölüm” denen şey konusunda benzer bir tecrübe yaşar. İlk evcil hayvanınızın, arkadaşınızın ya da akrabanızın öldüğü gün, özellikle de o soğuk, hareketsiz, hiçbir tepki vermeyen bedeni gördüğünüzde, hayatın sona ermesi diye bir şey olduğunu fark edersiniz. “Bir daha asla geri gelmeyecekler” diye bir gerçeklik vardır. Böyle korkunç bir gerçekliği hayal etmek daha önce aklınızdan bile geçmemiştir.

Kutsal Kitap’ı ilk kez baştan sona okurken Vahiy 2–3’e geldiğimde benzer bir tecrübe yaşadım. Evet, insanlar her zaman kötü olmuş ve Tanrı’nın yargısına uğramışlardı. İsrail bile kendi yurdundan çıkarılıp Babil sürgününe gönderilmişti. Sonra İsa gelir ve Yeni Antlaşma’yı başlatır. Mektuplardaki kiliselerin sorunları vardır, fakat biraz tövbeyle bu sorunların çok büyük bir yıkıma uğramadan aşılabileceği görülür. Bu yüzden Kutsal Kitap’ı Yahuda’ya kadar okuduğumda, kilise tarihinin İsrail’in yüzyıllar süren tutsaklığı boyunca yaşadığı ölçüde bir dram ve travma yaşamak zorunda kalmayacağına dair bir ümidim vardı.

Ama sonra darbe geliyor: “Kandilliğini yerinden kaldırırım.” “Yaşıyorsun diye ad yapmışsın, ama ölüsün.” “Seni ağzımdan kusacağım.” Yedi mektuptaki uyarılardan bazıları, daha önceki mektuplarda bulunan uyarıların basitçe tekrarı değildir. Yedi mektup yeni düşünce kategorileri ortaya koyar. Kandilliğini kaldırılması ve Rab’bin ağzından kusulmak, Tevrat’ta İsrail’e yönelik sürgünle ilgili antlaşma tehditlerini yankılar. Yeremya ve Hoşea, Tanrı’nın İsrail’i boşamasından söz ederken, Vahiy kitabı bizi Tanrı’nın belirli kiliseleri boşaması kavramıyla tanıştırır.

Vahiy 2–3 insanın karnına yumruk yemiş gibi hissetmesine yol açmalıdır. Burada size yeni bir şey tanıtılıyor: Yuhanna’nın Patmos’taki görümüne (muhtemelen yaklaşık MS 96) göre “yakın” olan ve “yakında gerçekleşecek” bir şey (krş. Va. 1:1, 4). Elçiler tarafından kurulmuş kiliseler bile, benim ifade etmeye başladığım şekliyle, “Pentikost’suzlaştırılabilir.” Rab’bin yerel bir topluluğa bahşettiği kurumsal/topluluk olarak Mevcudiyeti, bir menoradaki ateş alevleri gibi söndürülebilir.

Vahiy 2–3’ten sonra, “Hiçbir kilise mükemmel değildir” sözü artık Hristiyanların farkında olması gereken durumların bütün yelpazesini tarif etmeye yeterli değildir. Bir dersten “D” notuyla geçmek hayal kırıklığı yaratabilir; fakat bu, dersten kalıp bir sonraki seviyedeki derslere geçememekten kategorik olarak farklıdır. Aynı evde yaşayan ve zaman zaman tartışıp birbirlerine kızan anne babalar, ayrı evlerde yaşayan ve birbirleriyle hiç konuşmayan anne babalardan kategorik olarak farklı bir durumdadır. Yorgun, yaralı ve/veya uykuda olmak, ölü olmaktan kategorik olarak farklıdır. Aynı şekilde, Başkâhin İsa’nın bütün kusurlarınıza rağmen Kandilliğinizı yerinde tuttuğu “saf olmayan” ya da “kusurlu” bir kilise olmak, O’nun ağzından kusulup Babil sürgününe gönderilmiş olmaktan kategorik olarak farklıdır.