Let me make it unmistakably and superabundantly clear that this post is not about a general desire for more of the Presence and Witnessing-Power of the Holy Spirit in our lives. Praise God for the atmosphere in many Christian circles in which there is a general desire for more of the Presence and Witnessing-Power of the Holy Spirit(!); but that general desire is not what the present post is about. Rather, I seek to press on the point that:

IF the Lover [from Song of Songs 5 and Revelation 3] has departed [from the churches] THEN it seems quite reasonable to stop the train and devote all the top-tier resources one can muster to going out and finding Him.

For those who have not been actively tracking this blog or the parallel resources that express my thinking, here are a few notes of background to summarize the situation I believe we present-day Christians find ourselves in:

1. At the end of the first century AD, as the Spirit’s inspiration of the Apostolic Christian canon was coming to a close, Jesus issued a profoundly stern warning to the churches that because they had “forsaken their first love” (Rev 2:4; cmp. Jer 2-3) they were in danger of having “Babylon” cart their formerly Spirit-endowed “lampstands” into exile. A different metaphor for expressing effectively the same thing is that the church’s Bridegroom had come knocking at her door (Rev 3:20), but when she left Him out in the cold He turned and went on His way, accompanied by only a faithful remnant who were interested to follow Him wheresoever He would go at whatsoever be the cost (Rev 14:4; cmp. Song 5:2-8).
2. Hence, together with the Reformers, I hold to a Scripturally prophetic meta-narrative of history which predicts a “Babylonian Captivity of the Church” (as a book by Martin Luther is so aptly titled). An even clearer picture than what was available to the Reformers runs the story thusly: just as the glory cloud which came upon Moses’ Tabernacle (Ex 40:34-38) departed in the days of Ichabod (1 Sam 4:21-22), and just as the thick, fiery glory that came upon Solomon’s Temple (2 Chron 7:1-2) went out from the Holy Temple and City in the days of Ezekiel (chps. 10-11), so likewise the churches who had received the Spirit of Pentecost would later be De-pentecostalized if they turned to worship beastly creatures rather than walk in faithful allegiance to the Victorious Lamb who overcomes.
3. Although the Reformation provided traction to begin a series of steps toward restoring the Biblical foundations of the faith, New Testament Pentecostal Christianity has not yet been fully restored. On what grounds do I make that assertion? Well, for one thing a tree is known by its fruit. The purpose of Pentecost was to empower Christ’s people to serve as His martyr-witnesses to the ends of the earth (Acts 1:8), and one prerequisite before His glorious return is that the Gospel of His Kingdom must be publicly proclaimed in the open air to all nations (Mt 24:14). When I see churches eagerly raising up apostles via dogged and importunate prayer who are empowered in the Spirit to publicly preach the Gospel of the Kingdom to the Taliban as well as in Saudia Arabia and North Korea, then I will be prepared to believe that we have a reality proportionate to New Testament Pentecostal Christianity on our hands. Until then I remain skeptical.

Now, regardless of the extent to which you agree with me, please at least momentarily join in a hypothetical exercise to track the logical connections of my proposed application here. IF all of the churches that you and I know personally are de-pentecostalized expressions of Christianity, IF the Intimate-Dwelling-Together-Presence of Jesus is not “with” our churches in the same way that He was “with” the Pentecostal churches of the New Testament, THEN it would seem that seeking His Presence as a second-or-lower placed priority in life could very well be entirely inadequate.

Go back and picture the woman of Song 5 whom I mentioned earlier. Say that she realizes that the Lover gave up knocking on the door and went on His way. Now say that her response to that realization is to proceed with getting a good night’s rest, getting up the next morning, going about life’s normal errands and business, all the while holding out hope that she would providentially cross paths with him at some point along the way. Well now, that would be entirely inadequate, would it not? IF the Lover has departed THEN it seems quite reasonable to stop the train and devote all the top-tier resources one can muster to going out and finding Him.

I personally believe that the above “IF” statements are true. I THEREFORE invite you, dear reader friend, to join me in seeking first — first in priority, first in chronology, first in urgency, first in energy, first in focus — reunion with the church’s forfeited Lover-King.

---

ChatGPT’s Turkish translation

ChatGPT’nin Türkçe çevirisi

---

(Kaybedilmiş Sevgili-)Kral’ı Önce Aramaya Davet

Şunu yanlış anlaşılmayacak kadar açık ve fazlasıyla net biçimde söyleyeyim: Bu yazı, hayatlarımızda Kutsal Ruh’un Varlığı’nın ve Tanıklık Gücü’nün genel olarak daha fazla olmasına dair sıradan bir arzu hakkında değildir. Kutsal Ruh’un Varlığı ve Tanıklık Gücü için genel bir özlemin bulunduğu birçok Hristiyan çevresindeki atmosfer için Tanrı’ya hamdolsun(!); fakat bu yazının konusu o genel arzu değildir. Asıl vurgulamak istediğim nokta şudur:

EĞER Sevgili [Ezgiler Ezgisi 5 ve Vahiy 3’teki] gitmişse [kiliselerden ayrılmışsa], O HALDE her şeyi durdurup elimizdeki en iyi, en güçlü bütün imkânları O’nu aramaya seferber etmek son derece makul görünmektedir.

Bu blogu ya da düşüncelerimi yansıtan paralel kaynakları düzenli biçimde takip etmemiş olanlar için, günümüz Hristiyanları olarak içinde bulunduğumuza inandığım durumu özetleyen birkaç arka plan notu paylaşayım:

1. MS birinci yüzyılın sonunda, Ruh’un elçiler aracılığıyla Hristiyan kutsal yazılarını esinleme dönemi sona ererken, İsa kiliselere son derece sert bir uyarıda bulundu: “ilk sevgilerini terk ettikleri” için (Vahiy 2:4; krş. Yeremya 2–3), daha önce Ruh’la donatılmış “kandilliklerinin” “Babil” tarafından sürgüne götürülme tehlikesi altındaydılar. Aynı gerçeği anlatan başka bir benzetme de şudur: Kilise’nin Güveyi kapıya gelip vurmuştu (Vahiy 3:20), fakat gelin O’nu dışarıda, soğukta bırakınca O da dönüp yoluna devam etti; peşinden ise yalnızca, bedeli ne olursa olsun O’nu nereye giderse gitsin izlemeye istekli sadık bir bakiye kaldı (Vahiy 14:4; krş. Ezgiler Ezgisi 5:2–8).
2. Bu nedenle, Reformcularla birlikte ben de, tarihe dair Kutsal Yazılar temelli peygamberane bir meta-anlatıya inanıyorum; bu anlatı “Kilisenin Babil Tutsaklığı”nı öngörmektedir” (Martin Luther’in isabetle verdiği kitap başlığında olduğu gibi). Reformcuların görebildiğinden daha da berrak bir tablo ise şöyledir: Musa’nın Buluşma Çadırı’nın üzerine gelen görkem bulutu nasıl İkavod günlerinde ayrıldıysa (Çıkış 40:34–38; 1. Samuel 4:21–22), Süleyman’ın Tapınağı üzerine inen yoğun ve ateşli görkem nasıl Hezekiel günlerinde Kutsal Tapınak’tan ve Kent’ten çıktıysa (2. Tar 7:1-2; Hezekiel 10–11), aynı şekilde Pentikost Ruhu’nu almış kiliseler de, galip gelen Muzaffer Kuzu’ya sadakatle yürümek yerine canavarca güçlere tapınmaya yönelirlerse daha sonra Pentikost’tan soyundurulmuş olacaklardı.
3. Reform hareketi, imanın Kutsal Kitap temellerini yeniden kurmaya yönelik bir dizi adımın başlamasına ivme kazandırmış olsa da, Yeni Antlaşma’daki Pentikostal Hristiyanlık henüz tam olarak yeniden kurulmuş değildir. Bu iddiayı neye dayanarak söylüyorum? Her şeyden önce ağaç meyvesinden tanınır. Pentikost’un amacı, Mesih’in halkını yeryüzünün uçlarına kadar O’nun şehit-tanıkları olarak hizmet etmeye güçlendirmekti (Elçilerin İşleri 1:8). Ayrıca O’nun görkemli dönüşünden önce yerine gelmesi gereken şartlardan biri de, Krallığı’nın Müjdesi’nin bütün uluslara açık havada, herkesin önünde vaaz edilerek ilan edilmesidir (Matta 24:14). Ruh’ta güçlendirilmiş, inatçı ve ısrarlı dualarla yetiştirilen elçileri; Taliban’a da, Suudi Arabistan’da da, Kuzey Kore’de de Krallık Müjdesi’ni açık havada ve herkesin önünde duyurmak üzere sevinçle gönderen kiliseler gördüğüm zaman, elimizde Yeni Antlaşma’daki Pentikostal Hristiyanlığa denk düşen bir gerçeklik bulunduğuna inanmaya hazır olacağım. O zamana kadar kuşkucu kalmaya devam ediyorum.

Şimdi, benimle ne ölçüde aynı fikirde olursanız olun, lütfen en azından kısa bir an için burada sunduğum uygulamanın mantıksal bağlantılarını takip etmek amacıyla varsayımsal bir düşünce deneyi yapın. EĞER senin ve benim şahsen tanıdığımız bütün kiliseler Pentikost’tan soyundurulmuş Hristiyanlık biçimleriyse, EĞER İsa’nın Samimi-Birlikte-Yaşayan-Huzuru kiliselerimizle, Yeni Antlaşma’daki Pentikostal kiliselerle olduğu şekilde “birlikte” değilse, O HALDE O’nun Varlığı’nı hayatta ikinci veya daha alt sıralarda bir öncelik olarak aramanın bütünüyle yetersiz kalması gayet mümkündür.

Şimdi tekrar daha önce sözünü ettiğim Ezgiler Ezgisi 5’teki kadını düşün. Diyelim ki Sevgili’nin kapıyı çalmaktan vazgeçip yoluna gittiğini fark ediyor. Sonra diyelim ki buna verdiği karşılık şudur: Güzel bir gece uykusu çekmek, ertesi sabah kalkmak, hayatın olağan işlerine ve koşuşturmasına dönmek, ama bir yandan da gün içinde bir yerde ilahi takdirle O’nunla karşılaşmayı ummak. Böyle bir tepki bütünüyle yetersiz olmaz mıydı? EĞER Sevgili gitmişse, O HALDE her şeyi durdurup eldeki en iyi bütün imkânları O’nu aramaya yöneltmek son derece makul görünmektedir.

Ben şahsen yukarıdaki bu “EĞER” ifadelerinin doğru olduğuna inanıyorum. BU NEDENLE, sevgili okur dostum, seni benimle birlikte öncelemeye davet ediyorum — öncelikte birinci, zamanda birinci, aciliyette birinci, enerjide birinci, odakta birinci — kilisenin kaybettiği Sevgili-Kral ile yeniden birleşmeyi aramaya.