In two recent posts I noted that:

1. Jesus still had many things to say to His disciples (John 16:12-14), things which they were not yet ready to bear during His incarnate lifetime among them. The book of Revelation in some sense completes His discipleship instruction program by telling us the final set of things He wanted to teach the churches in general.
2. And what more things did He want to tell us? Well, he wanted to tell us that by the end of the first century, some of the churches had already fallen into a state worthy of having covenant lawsuit enforcement enacted against them. In short, there would be a “Babylonian Captivity of the Churches.” Just as ancient Israel experienced physical exile for her infidelity, likewise the churches would go into spiritual exile from the Presence of God by being de-Pentecostalized.

This is a blog. So let me share some thoughts without rigorously supported proof.

I think the situation works like this. The first generation of Christianity was like a parent with a small child: you do a lot of things for them; you feed them with a spoon; you clean up their messes (or at least significantly help them clean up their messes). Likewise, for the first few decades God really took a paternal role in keeping the train on the track. When the churches had unhealthy traits, He would send in an apostolic messenger to teach, correct, rebuke, and train them in righteousness. When the disciples neglected their responsibility to extend Christ’s witness to the ends of the earth (Acts 1:8), he would step in and do things to keep nudging them along (e.g. Acts 8:1).

But it seems that God did not want to stick with that system perpetually. He wanted the churches to grow up “to mature manhood, to the measure of the stature of the fullness of Christ, so that we may no longer be children” (Eph 4:13-14).

Switching metaphors, Christ came as the masculine pursuer of a relationship with His Church-bride. “From heaven He came and sought her,” even when she didn’t know that He was what she needed or what, once in her right mind, she would want.

But the essence of the New Covenant was God has always wanted, shall we say, something of a more “balanced” romance with the body of His corporate people. He wants Christ to have a bride that loves Him and pursues Him as much as He does her!

So it seems the first generation of the Church was a valid stage, but only intended as a temporary stage. The Lord wanted His people to grow up into something more mature. Not a childish or passive Church where God continually has to step in as Father to get them back from a derailed track, or where Christ has to step in as an unreciprocated lover wooing a lackadaisical recipient.

That’s why he “still had many things to say.” He had more things to say about Grown Up Christianity which His infant disciples were not yet able to bear. But the time would come when He would remove the training wheels from their bike in some sense and they would have to learn to peddle.

The end of the first century AD was a suitable time for the first (infancy) stage to come to an end. All the apostles whom Jesus had personally trained were either dead or in their last days. What happens next after the initial set of Christ’s own handpicked apostles have left the scene?

Well, I can tell you what should happen next. One thing that should happen next is that the churches beg the Lord of the harvest for more apostles, prophets, and open-air heralds (κήρυκες) to continue the work of establishing the foundations of the churches, making disciples, and proclaiming the Gospel of the Kingdom to the ends of the earth. But is that what actually happened? No, it doesn’t seem so. So what shall God do?

Well, in the first (infancy) stage of Christianity, God would take the churches by the hand and provide the things for them that they didn’t know they needed and weren’t asking for. When it is time to grow up, He doesn’t do that. He may still occasionally send a sample appetizer taste of revival to remind them of what they are missing, but He doesn’t keep dragging them along as a reluctant or sleepy passive recipient of His plan.

In other words, if the churches don’t take some New Covenantal “feminine initiative” to seek Him to raise up their own “foundational” (Eph 2:20) apostles and prophets, then He lets them go ahead and fall into Babylonian ruin.

Likewise, if we today desire to “attain to the unity of the faith and of the knowledge of the Son of God” (Eph 4:13), then we should be seeking the Lord with all our heart, and begging Him for all the gifts and resources necessary to get that done (vs. 11).

A 30, 40, or in our case 80 year old unemployed man sleeping on his friends’ couches and longing for the good ole days when mom and dad paid for his groceries, housing and car insurance should not expect to see his dream fulfilled. The early stage of adulthood that he experienced at age 18 or 19 was not the full maturity of adulthood.

Likewise, as glorious in many ways as is the book of Acts and the general Christianity of the New Testament, in other ways God actually does not want us going back to the old days where he had to keep prodding things along whether the churches were energized about it or not. He wants people, he wants churches, that actually are energized.

Here we stand today — most or essentially all of us Christians as far as my own personal knowledge horizon can see — here we stand with no apostolic or prophet to lay the foundations of actual Spirit-endowed lampstand churches. Here we stand today without kerux heralds to proclaim the Gospel of the Kingdom with loud voices in all the nations where it has not yet been proclaimed. To the extent that we are not fulfilling our own duty to seek and beg the Lord of the harvest to provide us with the essential tools we need, we are not doing real Christianity. We are not manifesting the Grown Up Christianity that is suited to the present age.

Jesus already said “many things” beyond what He said in the flesh to His original apostles. He taught us further about Babylonian exile and recovery from it. When the churches ignored the Lover knocking on their doors (cf. Rev 3:20 and Song 5:2-4) He nevertheless left open a door in heaven through which we could chase after Him (cf. Rev 4:1 and Song 5:5ff). But we are not even fulfilling the most basic, first, initial, primary step. Apostles and prophets are the basic fundamental foundation of the churches, and in this Grown Up stage it is our responsibility to acquire them through sincere begging and other forms of seeking. Apart from even that most basic, initial, primary, urgent, first and foremost step, I reckon it justified to say that we are not doing real Christianity. So I will say it.

We are not doing real Christianity.

---

ChatGPT’s Turkish translation

ChatGPT’nin Türkçe çevirisi

---

Yetişkin Hristiyanlık — Biz Bunu Yapmıyoruz

Son iki yazımda şu noktalara değindim:

1. İsa’nın öğrencilerine söyleyeceği daha çok şey vardı (Yuhanna 16:12-14). Bunlar, O’nun beden almış hâlde aralarında bulunduğu dönemde öğrencilerinin henüz taşıyamayacağı şeylerdi. Vahiy Kitabı ise bir bakıma İsa’nın öğrencilik eğitim programını tamamlar; çünkü kiliselere öğretmek istediği son önemli dersleri bize verir.
2. Peki bize başka ne söylemek istiyordu?
   Birinci yüzyılın sonuna gelindiğinde bazı kiliselerin, üzerlerine antlaşma yargılarının uygulanmasını hak edecek bir duruma düşmüş olduklarını söylemek istiyordu. Kısacası, bir “Kiliselerin Babil Sürgünü” yaşanacaktı. Nasıl eski İsrail sadakatsizliği yüzünden fiziksel sürgüne gittiyse, kiliseler de Pentikost’tan soyundurularak Tanrı’nın Huzuru’ndan ruhsal sürgüne girecekti.

Bu bir blog yazısıdır. Dolayısıyla burada her iddiayı ayrıntılı biçimde kanıtlamadan bazı düşüncelerimi paylaşacağım.

Bana öyle geliyor ki durum şöyle işliyor:

Hristiyanlığın ilk nesli küçük bir çocuğa bakan anne-baba gibiydi. Çocuk için birçok şeyi siz yaparsınız. Onu kaşıkla beslersiniz. Dağıttığı şeyleri temizlersiniz ya da temizlemesine büyük ölçüde yardım edersiniz.

Benzer şekilde, ilk birkaç on yıl boyunca Tanrı da kiliseleri adeta babasal bir şekilde yönlendirdi ve raydan çıkmamalarını sağladı. Kiliselerde sağlıksız eğilimler ortaya çıktığında, öğretmek, düzeltmek, azarlamak ve doğruluk konusunda eğitmek için elçisel haberciler gönderdi. Öğrenciler Mesih’in tanıklığını yeryüzünün uçlarına kadar taşıma görevlerini ihmal ettiklerinde (Elç. İşl. 1:8), Tanrı devreye girerek onları yeniden harekete geçirecek olaylar meydana getirdi (örn. Elç. İşl. 8:1).

Fakat Tanrı’nın bu sistemi sonsuza kadar sürdürmek istemediği görülüyor.

O, kiliselerin “olgun insanlığa erişmesini, Mesih’in doluluğunun ölçüsüne ulaşmasını ve artık çocuklar olmamasını” istedi (Ef. 4:13-14).

Benzetmeyi değiştirirsek:

Mesih, Kilise-Gelin ile ilişki kurmak isteyen taraf olarak geldi. Eski ilahinin dediği gibi, “Göklerden gelip onu aradı.” Gelin henüz neye ihtiyaç duyduğunu bilmese bile, hatta sağlıklı düşündüğünde ne isteyeceğini bile fark etmese bile, O onu aradı.

Fakat Yeni Antlaşma’nın özü şudur: Tanrı, halkıyla olan ilişkisinde her zaman daha dengeli bir sevgi ilişkisi istemiştir. Mesih’in, kendisini sevdiği kadar O’nu seven ve O’nu aradığı kadar O’nu arayan bir Gelin’e sahip olmasını istemektedir.

Bu nedenle Kilise’nin ilk nesli geçerli bir aşamaydı; fakat yalnızca geçici bir aşama.

Rab halkının daha olgun bir şeye dönüşmesini istiyordu.

Tanrı’nın sürekli raydan çıkmış bir treni yeniden raya koymak zorunda kaldığı çocukça ve pasif bir kilise değil…

Mesih’in sürekli ilgisiz ve isteksiz bir alıcıyı peşinden sürüklemek zorunda kaldığı tek taraflı bir ilişki değil…

Daha olgun bir şey.

İşte bu yüzden İsa’nın “size söyleyecek daha çok şeyim var” demesi önemlidir.

Henüz taşıyamayan öğrencilerine, Yetişkin Hristiyanlık hakkında söyleyeceği başka şeyler vardı. Bir gün bisikletin destek tekerleklerini çıkaracak ve onların kendi başlarına pedal çevirmeyi öğrenmeleri gerekecekti.

MS birinci yüzyılın sonu, ilk aşamanın — yani çocukluk döneminin — sona ermesi için uygun bir zamandı.

İsa’nın bizzat eğittiği bütün elçiler ya ölmüş ya da hayatlarının son günlerine yaklaşmıştı.

Peki Mesih’in kendi eliyle seçtiği ilk elçiler sahneden çekildikten sonra ne olmalıydı?

Ben size ne olması gerektiğini söyleyebilirim.

Olması gereken şeylerden biri şuydu: Kiliseler, hasadın Rabbine yalvararak daha fazla elçi, daha fazla peygamber ve daha fazla açık hava habercisi (κήρυκες, kerukes) istemeliydi. Böylece kiliselerin temelleri atılmaya devam edecek, öğrenciler yetiştirilecek ve Krallık Müjdesi yeryüzünün uçlarına kadar duyurulacaktı.

Peki gerçekten olan bu muydu?

Hayır. Görünüşe göre değildi.

Öyleyse Tanrı ne yapacaktı?

Hristiyanlığın ilk aşamasında Tanrı, kiliselerin elinden tutuyor ve onların ihtiyaç duyduklarını bilmedikleri şeyleri bile onlar için sağlıyordu.

Fakat büyüme zamanı geldiğinde bunu yapmıyor.

Ara sıra, neyi kaybettiklerini hatırlatmak için küçük bir uyanış tadımlığı verebilir. Ama isteksiz ve uykulu bir alıcıyı sürekli sürükleyip götürmez.

Başka bir deyişle, kiliseler Yeni Antlaşma’ya özgü bir tür “kadınsı inisiyatif” gösterip kendi “temel atıcı” (Ef. 2:20) elçi ve peygamberlerini yetiştirmesi için Rab’bi aramazlarsa, Tanrı onların Babil harabiyetine düşmelerine izin verir.

Aynı şekilde bugün biz de “imanın ve Tanrı Oğlu’nu tanımanın birliğine erişmek” istiyorsak (Ef. 4:13), Rab’bi bütün yüreğimizle aramalı ve bunu gerçekleştirmek için gerekli bütün armağanları ve kaynakları vermesi için O’na yalvarmalıyız (bkz. Ef. 4:11).

Otuz, kırk ya da bizim durumumuzda seksen yaşında, işsiz, arkadaşlarının kanepelerinde yaşayan ve anne-babasının market masraflarını, evini ve araba sigortasını ödediği eski günleri özleyen bir adamın hayalinin gerçekleşmesini beklememesi gerekir.

On sekiz ya da on dokuz yaşında yaşadığı ilk yetişkinlik dönemi, yetişkinliğin olgun hâli değildi.

Benzer şekilde, Elçilerin İşleri kitabı ve genel olarak Yeni Antlaşma Hristiyanlığı ne kadar görkemli olursa olsun, Tanrı’nın bizi geri götürmek istediği yer, kiliseler istekli olsun ya da olmasın her şeyi sürekli Kendisi’nin iteklemek zorunda olduğu eski dönem değildir.

O, gerçekten istekli insanlara sahip olmak istiyor.

Gerçekten istekli kiliselere sahip olmak istiyor.

Bugün burada duruyoruz — benim kişisel gözlem ufkumun görebildiği kadarıyla, Hristiyanların çoğu ya da neredeyse tamamı olarak.

Ruh tarafından donatılmış gerçek kandillik kiliselerinin temelini atacak elçiler ve peygamberler olmadan burada duruyoruz.

Krallık Müjdesi’ni henüz duyurulmadığı uluslarda yüksek sesle ilan edecek keruks haberciler olmadan burada duruyoruz.

İhtiyacımız olan bu temel araçları sağlaması için hasadın Rabbini arama ve O’na yalvarma görevimizi yerine getirmediğimiz ölçüde, gerçek Hristiyanlığı yaşamıyoruz.

Bu çağa uygun olan Yetişkin Hristiyanlığı sergilemiyoruz.

İsa, ilk elçilerine beden almış hâlde söylediklerinin ötesinde zaten birçok şey söyledi.

Bize Babil sürgünü ve ondan dönüş hakkında daha fazla şey öğretti.

Kiliseler kapılarını çalan Sevgili’yi görmezden geldiklerinde (krş. Vah. 3:20 ve Ezg. Ezg. 5:2-4), O yine de gökte peşinden gidebileceğimiz bir kapı açık bıraktı (krş. Vah. 4:1 ve Ezg. Ezg. 5:5 vd.).

Ama biz en temel ilk adımı bile atmıyoruz.

Elçiler ve peygamberler kilisenin temelidir.

Ve bu Yetişkin aşamada onları samimi yakarışlarla ve diğer arayış biçimleriyle elde etmek bizim sorumluluğumuzdur.

Bu en temel, en başlangıç düzeyindeki, en öncelikli, en acil ve her şeyden önce gelen adım bile atılmadığında, gerçek Hristiyanlığı yaşamadığımızı söylemekte haklı olduğumu düşünüyorum.

Bu yüzden açıkça söylüyorum:

Gerçek Hristiyanlığı yaşamıyoruz.